Misschien komt het door de acupunctuur, hopelijk komt het door de supplementen van de acupunctuur, dat ik me al minstens een week heel slecht voel. Vorige week ben ik maar twee dagen naar school geweest en nog niet eens de hele dag. Ik ben super blij met de momenten dat het wel lukt, maar ik baal ontzetten van die andere drie keer dat het niet gelukt is. Elke dag is het een strijd tegen m'n eigen lichaam. En, net zo als vandaag, heb ik de strijd verloren. Zo voelt het althans.
Nu zit ik weer op de bank, ziek, zwak, misselijk en moe. Een groot deel van de tijd ben ik ook nog is alleen. En op zich kan ik daar goed mee omgaan. Ik kan namelijk heel goed dingen alleen doen. Ik vind het vaak ook wel lekker om alleen te zijn. Alleen word het op sommige momenten iets te veel. Dan voel je je al ontzetten kloten en dan moet je daar ook nog is alleen mee omgaan. Er is niemand aan wie je kan vertellen dat het zo ontzettend slecht gaat. Steun van mensen om je heen is heel belangrijk. Als je dat niet hebt, dan sta je er al helemaal alleen voor. Soms komt er een vriendin spontaan langs of krijg ik een kaartje, en dat doet goed.
Ik hoop heel erg dat ik een dipje heb door de supplementen van de acupunctuur. Ik hoop heel erg dat het dipje tijdelijk is. Want ja, ik ga niet in een grote stijgende lijn vooruit. Daarin zitten ook stapjes terug. Voor de herfstvakantie ging het namelijk heel goed berg opwaarts. Nu na de vakantie zit er een dal tussen al de pieken. De proefwerkweek komt eraan en het zou mooi zijn als ik langzamerhand weer de lijn naar boven volg en niet dieper naar beneden zak.
Voor nu laat ik het hierbij. Ik vind het leuker om positieve dingen over mezelf te posten dan de negatieve.
Liefs,
Anne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten